کردها بیش از ۲ هزار سال است در بخشی از سرزمین آناتولی و ایران زندگی می‌کنند. مرزهای سرزمین آنها هرگز کشور واحدی را تشکیل نداده است. زبان هند و اروپایی کردی، که بیشتر به فارسی نزدیک است تا ترکی و عربی، با وجود محدودیت‌ها به چندین گویش توسعه یافته است. این تمدن تحت تأثیر فرهنگ‌های ایرانی، عربی و عثمانی بوده و ادیان زرتشتی و اسلام را با آمیختگی پذیرفته است، با این حال، غالباً بعنوان یک «اقلیت قومی» تحت فشار بوده است. حدود ۴۰ میلیون کرد امروز در خاورمیانه هنوز زمین، زبان و فرهنگ خود را حفظ کرده‌اند. کردها بزرگ‌ترین قوم بدون کشور مستقل در جهان هستند.

جولین گُلدِشتَین، عکاس، به همراه اولیویر پیوت، روزنامه‌نگار، به شهرها و روستاهای کردی در سوریه، عراق و ترکیه رفته‌اند و با مردم این سرزمین‌ها و کردهای ایرانی مهاجر معاشرت کرده‌اند. اکثر کردهایی که این دو نفر با آنها صحبت کرده‌اند حس «مردمی فراموش شده» را داشته‌اند و فکر می‌کرده‌اند قربانی تاریخ شده‌اند. این شرایط در دهه‌های اخیر، با بالا گرفتن جنگ‌های متعدد در منطقه، تشدید هم شده است. بجز اقلیم خودمختار کردستان که از سال ۱۹۹۲ از عراق استقلال نسبی یافته است، در دیگر سرزمین‌های کردی، مردمی هستند که هنوز برای حقوق و هویت خود مبارزه می‌کنند.

عکس‌ها و گزارش سفر این عکاس و روزنامه‌نگار در کتابی به اسم «کردستان: خشم مردم بدون حق» در سال ۲۰۱۲ به زبان فرانسوی چاپ شده است. اینجا گزیده‌ای از عکس‌های کتاب، از سایت گتی ایمیجز برداشت و ترجمه شده است. با گذشت ۸ سال از چاپ کتاب، هنوز موضوع آن باقی است و ارزش نگریستن دارد.

 

کوهستان قندیل، عراق نزدیک مرز ایران، سال ۲۰۰۷
این منطقه تحت کنترل پ‌ک‌ک (حزب کارگران کردستان) است. دیار با ۲۲ سال سن از ایران به عراق آمده تا به چریک‌ها بپیوندد.

 

اربیل، عراق، سال ۲۰۰۸
ایست بازرسی در جاده منتهی به فرودگاه که توسط پیشمرگه‌های ک‌دپ یا حزب دموکراتیک کردستان به رهبری مسعود بارزانی کنترل می‌شود.

 

اربیل، عراق، سال ۲۰۰۸
سعید کاکا با ۷۶ سال سن یکی از اعضای پارلمان کردستان عراق است. او در دهه ۶۰ میلادی یکی از همرزمان مصطفی بارزانی، رهبر حزب دموکراتیک کردستان، بوده است.

 

حلبچه، عراق، سال ۲۰۰۸
گورستان یادبود کشتگان بمباران شیمیایی صدام حسین که در سال ۱۹۸۸ حدود ۵ هزار نفر را کشت و هزاران نفر را مصدوم کرد.

 

قمیشلی، سوریه، سال ۲۰۰۸
کارگر سیلوی گندم، بیشتر روستاییان کرد با فروش گندم به دولت امرار معاش می‌کنند.

 

قمیشلی، سوریه، سال ۲۰۰۸
فیصل، ۷۷ ساله، کارت پایان خدمت خود را که تاریخ ۱۹۵۱ دارد نشان می‌دهد. او و خانواده‌اش به همراه جمعیتی حدود ۳۰۰ هزار نفر از کردهای سوریه در سال ۱۹۶۲ از طرف دولت سلب تابعیت شدند. حالا آنها ملیت و هویت ندارند و از هیچ حقی برخوردار نیستند.

 

باتمان، ترکیه، سال ۲۰۰۸
مردم برای جشن نوروز در میدان اصلی شهر جمع شده‌اند. معمولاً چنین مراسمی فرصتی برای سخنرانی‌های سیاسی و یادآوری خواسته‌های مردم کرد است.

 

وان، ترکیه، سال ۲۰۰۸
دفتر مرکزی حزب جامعه دمکراتیک میزبان نشست مادران صلح است. اینها مادران کشتگان و زندانیان سیاسی کرد هستند.

 

دغوبایزید، ترکیه، سال ۲۰۰۸
شهری در شرق ترکیه نزدیک مرز ایران، این قصر اسحاق پاشا حاکم کرد محلی است که تحت امر عثمانی در اواخر قرن ۱۸ میلادی بر این سرزمین مسلط بود.

 

دغوبایزید، ترکیه، سال ۲۰۰۸
دولت ترکیه خرید گوشت دام از استان آگری را در سال ۲۰۰۸ تحریم کرد. از آن سال قیمت دام در این منطقه افت کرده و مردم زیان دیده‌اند.

 

عماره، ترکیه، سال ۲۰۰۹
نیروهای ویژه دولت ترکیه به طرف مردمی که برای جشن تولد ۶۰ سالگی عبدالله اوجالان جمع شده‌اند گاز اشک‌آور شلیک کرده‌اند. تعدادی از مردم هم در تیراندازی ماشین‌های ضدشورش زخمی شدند.

 

کوهستان قندیل، عراق، سال ۲۰۰۷
این منطقه مرز بین ایران، ترکیه و عراق و تحت کنترل پ‌ک‌ک است.

 

سلیمانیه، عراق، سال ۲۰۰۸
پایگاه نظامی صدام حسین که در سال ۱۹۹۱ با ماشین‌آلات نظامی مستقر در آن تخریب شد.

 

سلیمانیه، عراق، سال ۲۰۰۸
نمایشگاه عکس با موضوع بمباران شیمیایی حلبچه در طبقه همکف پایگاه صدام که در سال ۱۹۹۱ نیمه ویران شد.

 

اربیل، عراق، سال ۲۰۰۸
مجسمه‌ی ابن المستوفی، مورخ کرد قرن ۷ه‌ق، که نگارنده‌ی تاریخ اربیل بوده و مورد احترام است.

 

اربیل، عراق، سال ۲۰۰۸
سالن تمرین مدرسه پلیس اربیل که از سال ۱۹۹۷ مأموران پلیس اقلیم را آموزش می‌دهد.

 

اربیل، عراق، سال ۲۰۰۸
یک دکان خیاطی در بازار با پارچه‌های مخصوص لباس کردی

 

زاخو، عراق، سال ۲۰۰۸
اینجا شهری است در کنار مرز ترکیه که روزانه حدود هزار و پانصد کامیون که حامل اجناس ترک هستند از آن می‌گذرند. کامیون‌ها خالی به ترکیه بازمی‌گردند. مدت معطلی در مرز گاهی به یک هفته هم می‌رسد.

 

قمیشلی، سوریه، سال ۲۰۰۸
یک کشاورز در حال کار در مزرعه گندم خود است. کشاورزان کرد از راه فروش محصول به دولت امرار معاش می‌کنند.

 

دیاربکر، ترکیه، سال ۲۰۰۸
عکس محله سوق کنار مسجد را نشان می‌دهد. هر سال در فصل سرما خانواده‌های فقیر کیسه‌های زغال برای گرم کردن و سوخت تحویل می‌گیرند.

 

دغوبایزید، ترکیه، سال ۲۰۰۸
کوه آرارات با بیش از ۵ هزار متر ارتفاع در مرز بین ایران، ترکیه و ارمنستان

 

بسمل، ترکیه، سال ۲۰۱۱
کمپین تبلیغاتی لیلا زانا، او در سال ۱۹۹۴ به جرم قسم خوردن به زبان کردی بعنوان عضو پارلمان ترکیه بازداشت و از فعالیت سیاسی محروم شد. حالا دوباره مردم بعنوان کاندیدای حزب کردها به او رأی داده‌اند.

 

دیاربکر، ترکیه، سال ۲۰۱۰
محمت و مصطفی دو جوان آپوئیست (آپو لقب اوجالان است) که در تظاهرات پ‌ک‌ک اغلب در خط مقدم برخورد با پلیس حاضر می‌شوند.

 

وان، ترکیه، سال ۲۰۰۸
بریوان، ۲۰ ساله، پناهنده کرد ایرانی است. او ایران را ترک کرده تا اینجا حقوق بخواند و بتواند از حق مردمش دفاع کند. بریوان آلبوم عکس خانواده‌اش در ایران را در دست گرفته است.

 

وان، ترکیه، سال ۲۰۱۰
ایمرا، ۲۱ ساله، پناهنده کرد ایرانی، اهل سنندج است. او در سال ۲۰۰۸ بعد از آنکه به همکاری با حزب دموکراتیک کردستان ایران متهم شد از ایران فرار کرد. در عکس سمت راست عکس مادرش را در دست گرفته است.

 

Photographs by Julien Goldstein

Getty Images

Book: Les Petits Matins in titled: Kurdistan: La colère d’un peuple sans droits. ISBN: 978-2-36383-002-90

«نگریستن» مترجم و بازنشر کننده‌ی این مطلب است و دیدگاه‌های مطرح شده در آن را رد یا تأیید نمی‌کند.